Noten lezen.

Iedereen op zijn eigen manier

Het begon voor mij met blokflutiles. Simpele liedjes. Vriendinnetjes om mee te oefenen. Ritme en hoogte. Hoogte was makkelijk, dat was een greep met je vingers. Ritme was tellen in je hoofd. Velen vielen er af. Ik ging door en stapte over op dwarsfluit. 

Het tellen in mijn hoofd vond ik niet leuk en ik verzon een omweg. Ik zong de melodie eerst voor mezelf, en daarna pas pakte ik de blokfluit of dwarsfluit erbij om het nummer te spelen. Mijn muziekdocente vond dat grappig. Bij een uitvoering wilde ze ook dat ik het zo deed. Ik voelde me daarvoor net iets te ongemakkelijk. Op het kinderkoor merkte ik ook hoe makkelijk muziek ging als er tekst bij was. De woorden droegen de melodie. Noten lezen puur op ritme bleef ik lastig vinden. Op school kregen we dat met drums, maar mijn ritmegevoel was dan niet sterk en ik voelde me er altijd onzeker over. Bij zingen niet.

Mijn dochter leerde het heel anders. Keyboard van jongs af aan, noten lezen zat er al vroeg in en haar ritmegevoel is goed. Maar de hoogte — dat is haar blinde vlek, precies waar ik juist sterk in ben. Ze zingt mee, maar het hoogtebewustzijn ontbreekt. Een spiegelbeeld van mij.

Nu in het rockkoor is het alles tegelijk. De piano geeft aan hoe hoog de beginnoot is en van daaruit bepaal ik mijn richting. Voor het ritme gebruik ik de noten, maar ook de melodie, de piano en de mensen om me heen. Het is geen theorie meer, het is een combinatie van gehoor, omgeving en notenschrift.

Op welke manier hebben jullie noten leren lezen? Ik ben benieuwd!