Een korte geschiedenis van rock uit de jaren 70

Eind jaren zestig was rock koning. Slim geproduceerde, high-concept creatieve oriëntatiepunten zoals Electric Ladyland, Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band en Pet Sounds waren de standaard geworden in de opname-industrie. Terwijl de bloemenkinderen opgroeiden en de Me Generation werden, leek het alsof iedereen langere nummers aan het schrijven was, dubbele (en zelfs driedubbele) albums uitbracht en experimenteerde met barokke, complexe arrangementen.

In 1976 vereiste een typisch nummer niet één, maar meerdere professionele fluitisten. Vaak begon een band met het opnemen van een nummer zodra de titel af was (de titel was altijd een meisjesnaam zoals "Lola", "Layla", "Angie" of "Kashmir"). De zanger rende de studio in, zong de eerste regel en verdween dan om meer cocaïne te gebruiken, terwijl de gitarist aan zijn solo begon. De solo ging door totdat a) de leadzanger terugkwam met meer teksten, of b) iemand het uiteindelijk niet meer aankon en de gitarist wurgde. De nieuwe teksten gingen niet altijd over hetzelfde onderwerp als de eerste regel; in bands met Eric Clapton gingen ze nooit over hetzelfde onderwerp.

De meeste nummers bevatten back-upzangers, hardwerkende professionals die bijpassende outfits droegen en koude opnamesessies binnenstormden, zonder tijd om teksten te leren. (Dit is waarom ze ofwel herhaalden wat de zanger zong, of, op klassiekers als "Gimme Shelter" van de Stones en de meeste nummers van Pink Floyd, gewoon geraden.) De meeste albums werden conceptalbums, zoals Tommy van The Who, waar elk nummer is over blind zijn. (Oh, en ook doof, zoals Helen Keller, en stom... en ondersteboven... en ook een maagd... een maagd die aan de LSD zit! En voeten heeft als een eend!) Op Tommy werd blindheid een metafoor voor de culturele en politieke chaos van de jaren '60, net zoals flipperkast een metafoor was voor de willekeur van het leven, en doof zijn een metafoor was voor niet kunnen zien.